^o^

มันช่างเป็นช่วงเวลาที่เครียดได้ใจจริงๆ

 

เฮ้อ....แต่มั่นใจว่า นี่ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่เครียดที่สุดในชีวิต แบบว่า เครียดได้อีก เหอเหอเหอ

 

นอกจากจะย้ำคิดย้ำทำ ตอนนี้ยังเพิ่มซึมเศร้า และ ปวดกระเพาะมาเป็นระยะๆ วันไหนร้อนจัดเพิ่มไปเลย ปวดหัวอีกอย่าง

 

จน เครียด เขียนไม่ออก

 

วีซ่า Lab-free จะหมดอายุละ ทำเสร็จขั้นส่ง first draft ไปแค่อันเดียวเอง (ไม่รู้จะใช้ได้หรือเปล่า)

ที่ยังทำไม่เสร็จไม่ใช่ว่าไม่มีความสามารถนะ

ยังหา size กางเกงในมาใส่ทับกางเกงเหมือนซุปเปอร์แมนไม่ได้ต่างหาก

 

555555555 เอิ๊กๆๆ เอิงเอย

 

วันนี้ก็เป็นวันที่ครบรอบวันเกิดอีกปีแล้วสินะ

 

อีกไม่กี่ปี ก็จะขึ้น ซีรี่ย์ 3 แล้ว เหอเหอเหอ

 

วันเกิดปีนี้ ก็คงพิเศษกว่าทุกๆปีหน่อย เพราะว่ามันตรงกับวันอังคาร ซึ่งปกติ มันไม่เคยตรงเลย จำได้ว่านานๆทีมันจะตรงวันสักที

 

ปีนี้ RP ซื้อเค้กมาให้ กินกันทั้งแล็บ เนื่องจากอากาศร้อนมาก เค้กเลยเหลวไปนิด แต่ความอร่อยยังคงอยู่

ขอบคุณ RP มา ณ ที่นี้ด้วย

 

วันเกิด ทุกครั้งที่เป่าเทียน ทุกคนจะให้อธิษฐาน...ถ้าทุกคำที่ขอเป็นได้จริง สิ่งไหนที่มันมากมาย ฉันคงไม่ต้องการ...

ถ้าขอได้จริงๆนะ ขอให้เขียน paper เสร็จ ขอให้ได้ตีพิมพ์ ขอให้จบไวๆ

...ไม่รู้จะขอมากไปหรือเปล่า แต่ก็ขอไปแล้วละ

 

หลังจากกลับจากญี่ปุ่น ก็เข้า space ไม่ได้เลย ไม่รู้ทำไม

จนกระทั่งเมื่อวาน ลองคลิกดู เข้าได้ แม่เจ้า..ดีใจมาก

ก็นะ มันเหมือนกับว่าได้เจอเพื่อนเก่า ที่ไม่ได้คุยกันนาน

 

เรื่องราวมีเยอะมาก นี่ถ้าเข้า space ได้ คงเขียนจนแต่งนิยายน้ำเน่าได้หนึ่งเรื่อง5555

 

คิดถึงญี่ปุ่น คิดถึงคุณครูทั้งหลาย เฮ้อ...จะได้ไปอีกไหมนี่

 

 

พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่ต้องกลับบ้าน นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้อัพ space ที่ญี่ปุ่น

 

ตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา มีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ทั้งเรื่องที่ดี และเรื่องที่ดีน้อยหน่อย

ได้เรียนรู้ที่จะอยู่ได้ด้วยตัวเอง และทำให้รู้ว่าที่ผ่านมา คนรอบข้างใจดีและสปอยล์กนกวรรณขนาดไหน เหอเหอเหอ

ต้องทำกับข้าวเอง ปอกผลไม้กินเอง สูบลมรถจักรยานเอง เปิดกระป๋องเองด้วย ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่ายๆ แต่กนกวรรณไม่เคยทำเอง

 

เรื่องแล็บก็ได้เรียนรู้หลายอย่าง ทั้งวิธีการทำแล็บ วิธีการคิด นกโชคดี มีคุณครูใจดี แถมมีตั้ง 4 คน เรียนกันมันไปเลย

ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตของคนญี่ปุ่น และอิตาลี่ (เพื่อนสาวชาวอิตาเลี่ยน อยู่ด้วยกันเดือนครึ่ง) และได้เพื่อนใหม่ สหประชาชาติมากๆ

 

ได้ไปเที่ยวในที่ต่างๆ ได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ทุกวัน อันนี้ชอบมาก ได้เปิดหู เปิดตา เปิดใจ กับสิ่งต่างๆรอบตัว

ได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น ทำให้เข้าใจตัวเองมากขึ้น รู้ว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ทัศนคติต่างๆเปลี่ยนไป แนวการคิด การดำเนินชีวิตประจำวันเปลี่ยนแปลงไป

(โอเค ถึงแม้จะขี้เกียจและตื่นสายเหมือนเดิมก็ตาม55)

 

ถือว่าโชคดีที่ได้มาที่นี่

ขอบคุณทุกท่านที่มีส่วนทำให้นกได้มากที่นี่ ขอบคุณมิตรภาพดีๆ การดูแลเอาใจใส่ ความรักความเอื้ออาทรที่มีให้กัน

จะเก็บมันไว้ในความทรงจำตลอดไป ว่าครั้งหนึ่งเราได้มาที่นี่...japan

 

ปล. ก็ดีใจนะ ที่จะได้กลับบ้าน แต่ไม่รู้ทำไม น้ำตามันจะไหลอยู่เรื่อยเลย

 

 

 

ท้าวความกันนิด อยู่ดีๆ เมื่อวันศุกร์ Kumiko san print ตารางรถไฟไป disney มาให้ บอกว่านกอยู่ที่ญี่ปุ่นเป็นอาทิตย์สุดท้ายแล้ว

 

แล้ววันอาทิตย์อากาศจะดี ฝนไม่ตก แนะนำให้ไปที่นี่ (วันเสาร์มีโคลนไง) เราก็สองจิตสองใจ ไปดีปะวะ ค่ารถไฟไปกลับ ค่าเข้าอีก หมดตูดเหลือแต่ตัวอ้วนๆแน่ๆ

 

แต่เอาวะ ไม่ได้มาญี่ปุ่นทุกปีสักหน่อย ไปแล้วกัน ไปคนเดียวด้วย จะไปยากอะไร

 

ก็ว่าจะตื่นเช้า ไปเปลี่ยนน้ำยาตัวอ่อนที่แล็บ ปั่นจักรยานไปในเมืองอีก ก็คิดแล้วว่าถ้านั่งรถเมล์ เที่ยวสุดท้าย มันจะไม่ได้ดูพาเหรดไฟ เป็นไงเป็นกัน ปั่นไป กว่าจะถึง

 

ตกรถไฟเที่ยวที่ Kumiko san ปริ้นท์ให้มา มันจะไปยากอะไร แค่เปลี่ยนรถไฟ 2 ต่อแค่นั้น

 

ไปถึงก็ลองขึ้นรถไฟ disney ก่อน นั่งไปดู disneysea อยากเข้าใจจะขาด แต่บ้านไกลเวลาน้อยแล้วตื่นสายอีก ต้องเลือกที่เดียว ไป disneyland ก็ได้

 

คนเยอะมากกกกกกกกกกกก ประหนึ่งงานรับปริญญาของทุกสถาบันมารับพร้อมกัน แม่เจ้า... ถ้าระเบิดลงที่นี่นะ ญี่ปุ่นตายไปครึ่งประเทศ5555

 

ก็เดินๆ เที่ยวๆดูคน ดูโชว์ ดูพาเหรด เล่นเครื่องเล่น หนุกมากกกกก เล่นไปหลายอย่างเหมือนกัน แต่ไม่ได้เล่นอีกหลายอย่าง คนเยอะอะ แต่ชอบมาก อยากไปอีก ดูพาเหรดไฟด้วย แต่ว่าวันนั้นไม่มีพลุ เค้าว่าลมแรง thank you for your understanding แบบว่านกไม่เข้าใจได้ไหม แบบว่า ทำไมต้องวันนี้ด้วยละ

 

แล้วก็หนาวมากกกกกกกกกกก คนเยอะมาก อาหารแพงมากไหมไม่รู้ รู้แต่แถวยาวมาก เห็นแถวก็หายอยากกินละ

 

ขากลับ ก็นะ ตกรถไฟเที่ยวที่ kumiko san หามาให้อยู่ดี ประจำ ก็นั่งไป งงๆนิดหน่อย เพราะป้ายที่สถานีดันบอกว่า no mark for...station เฮ้ย..แล้วชั้นทำไงละ ก็ใช้ความสวย เอ๊ย ตานี่แหละดูสายว่าอันไหน เอาเป็นว่ามาถึง tukuba อย่างปลอดภัย

 

และได้พบว่า tsukuba หนาวกว่ามากๆ หรือว่าเพราะใกล้เที่ยงคืน ปั่นจักรยานกลับห้องอีก หนาวมากๆ ปั่นไปชั่วโมงหนึ่ง แหะๆ ถ้าปั่นกับโรซ่า รายนั้นเค้าขายาว ปั่นไว ถึงห้องไวเชียวละ ต้องปั่นให้ทันเค้าไง

 

แต่นี่ ไปคนเดียว ปั่นกินลมเย็นๆไปเรื่อย

 

สรุปว่า สนุก ชอบ ประทับจิตมาก5555

 

วันจันทร์มาเล่าให้ kumiko san ฟัง พอ kumiko รู้ว่านกไปคนเดียวเท่านั้นแหละ ตกใจ กอดนกใหญ่เลย...แหม หนูไปคนเดียวได้ แล้วก็กลับมาแล้วนี่ไง

 

ปล. 1 มันจะปีกกล้า ขาแข็ง (ในการเที่ยว) ขึ้นทุกวัน

ปล. 2 ใครว่าไปสวนสนุกคนเดียวไม่สนุก สนุกเฟ้ย

ปล. 3 อยากไปอีก อยากไปอีก อยากไปอีก ใครจะไปยกมือขึ้น

สืบเนื่องมาจากมีหลังไมค์ถามมาว่า คำทำนายที่ได้มาจากวัด แปลว่าอะไร

 

เลยให้น้องแวน วิศวกรหนุ่มอนาคตไกลแห่ง Kawasaki แปลให้ฟังได้ดังนี้

 

 

 

 

ฉันต่อเรือ ด้วยหัวใจ เตรียมพร้อม เดินทางไป
ท่องทะเลดูสักที
คลื่นลม นั้นรุนแรง รู้ดี แต่เสียงหัวใจที่มี
บอกฉันให้ลองออกไป เผชิญกับมัน

หาก อยากเห็นพื้นแผ่นดินสดใส
แต่ไม่ยอมลอยเรือข้ามไป ปล่อยเรือไว้อย่างนั้น
แล้ว อีกเมื่อไรจะถึงฝั่งฝัน
ต้องขอไปตามใจซักวัน ออกตามฝันซักที

ในบางครั้ง มันต้องเสี่ยง แม้รู้ ว่ามีเพียง
เศษเสี้ยวที่จะสมหวัง
แต่หาก เสียงหัวใจร้องดัง เกิดมามีเพียงหนึ่งครั้ง
ลองใช้ครั้งหนึ่งกับฝัน ให้มันได้รู้

มีใครเคยบอกไว้ ว่า อย่า อยู่ อย่าง อยาก
เลือกแล้ว ต้องลองให้รู้
แม้คลื่นลมจะแรง จะขอนั่งเรือไปสู่
ตรงโน้น ให้รู้กันไป
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ไม่แน่ใจว่าเคยเอาเพลงนี้ลง space หรือยัง วันนี้ฟังแล้ว ได้อารมณ์ดี

 

พยายามต่อเรืออยู่ ถึงแม้ว่ามันจะเบี้ยวๆ รูปร่างแปลกๆ ไม่เหมือนของคนอื่นเค้า (ก็เรือนกนี่ ทำไมต้องเหมือนคนอื่นด้วยละ)

แต่ก็ตั้งใจทำมันให้ดีที่สุด

 

ใครจะไปยกมือขึ้น